Pomiary rezystancji podłóg według PN-EN 61340-4-1

Pomiary rezystancji podłóg według PN-EN 61340-4-1

Badania materiałów podłogowych i gotowych podłóg przeprowadza się najczęściej metodami rekomendowanymi przez Polską Normę PN-EN 61340-4-1: „Elektryczność statyczna. Część 4-1: Znormalizowane metody badań do określonych zastosowań – Rezystancja elektryczna wykładzin podłogowych i gotowych podłóg”.

Przedmiotem Normy są badania laboratoryjne wykładzin podłogowych wszelkich typów i gotowych podłóg o rezystancji względem ziemi, rezystancji między punktami i rezystancji pionowej w przedziale 104 do 1013 Ω.

Badania gotowych podłóg w niekontrolowanych warunkach otoczenia wykonuje się w celu sprawdzenia poprawności ich wykonania lub w celu bieżącej kontroli systemu ochrony antyelektrostatycznej. Pierwsze badania rezystancji nowo wybudowanych podłóg (badania odbiorcze) przeprowadza się po całkowitym ich wyschnięciu, tzn. po mniej więcej 4 miesiącach.

Aparatura pomiarowa składa się z miernika rezystancji – omomierza albo z zasilacza oraz amperomierza w układzie odpowiednim do pomiaru rezystancji z dokładnością ±10%.

Przy badaniach wykładzin podłogowych i gotowych podłóg używa się następujących terminów:

  • rezystancja względem ziemi – rezystancja upływu Uu,
  • rezystancja pionowa – rezystancja skrośna,
  • rezystancja względem ziemi – rezystancja mierzona między uziemieniem lub elementem uziemiającym a pojedynczą elektrodą umieszczoną na powierzchni użytkowej,
  • rezystancja między punktami – rezystancja mierzona między dwiema elektrodami umieszczonymi na powierzchni użytkowej.
Autor: inż. Michał Świerżewski absolwent Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Specjalista w zakresie instalacji elektrycznych w wykonaniu przeciwwybuchowym.