Kwalifikacja przestrzeni do stref zagrożenia wybuchem

Kwalifikacja przestrzeni do stref zagrożenia wybuchem

Instalacje elektryczne w strefach zagrożenia wybuchem muszą spełniać szczególne wymagania. Istnieje wiele prac, przy których z góry zakłada się możliwość powstawania gazowych atmosfer wybuchowych, np. przy malowaniu, lakierowaniu, klejeniu, myciu materiałami zawierającymi rozpuszczalniki organiczne, których pary mogą tworzyć z powietrzem atmosfery wybuchowe lub przy suszeniu takich materiałów.

Podstawą prawną klasyfikacji przestrzeni potencjalnie zagrożonych wybuchem do stref zagrożenia wybuchem jest rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. nr 109 poz. 719).

Przy klasyfikacji przestrzeni potencjalnie zagrożonych wybuchem do stref zagrożenia bierze się pod uwagę przede wszystkim:

  • częstość występowania i przewidywany czas utrzymywania się mieszaniny wybuchowej,
  • właściwości fizyko-chemiczne substancji palnych występujących w danej przestrzeni; zwłaszcza: granice wybuchowości, temperaturę zapłonu w przypadku cieczy, grupę wybuchowości i temperaturę samozapłonu,
  • charakter procesu technologicznego,
  • możliwości przedostawania się czynników palnych (gazów palnych, par cieczy palnych lub pyłów materiałów palnych) z aparatury technologicznej i instalacji do otaczającej przestrzeni,
  • przeznaczenie pomieszczeń na pobyt ludzi,
  • wentylację w klasyfikowanej przestrzeni.
Autor: inż. Michał Świerżewski, absolwent Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Specjalista w zakresie instalacji elektrycznych w wykonaniu przeciwwybuchowym. Wieloletni biegły sądowy ds. bezpieczeństwa przeciwpożarowego i przeciwwybuchowego instalacji elektrycznych